Навіны

Юбіляр - чалавек заслужаны не толькі ў органах юстыцыі. Многія гады ён аддаў службе ў органах унутраных спраў, быў следчым. Але пра ўсё па парадку.

Нарадзіўся В.Г. Дзядкоўскі ў Гомельскай вобласці ў в. Шаўлаў Калінкавіцкага раёна. Ён быў старэйшым дзіцем у шматдзетнай сям'і. І ўжо ў дзіцячыя гады марыў аб працы ў міліцыі, чытаў кнігі аб геройскіх подзвігах міліцыянераў.

Вядома, што свой працоўны шлях Уладзімір Рыгоравіч пачаў у 1970-м годзе працоўным Мінскага прыборабудаўнічага завода ім. Леніна. Затым служыў у войску, атрымаў запаветную вышэйшую юрыдычную адукацыю ў Беларускім дзяржаўным універсітэце, скончыўшы юрыдычны факультэт.

У 1981 паступіў на службу ў г. Віцебск у Кастрычніцкі РАУС. Уладзімір Рыгоравіч прайшоў увесь няхай ад простага следчага да начальніка Следчага камітэта па Віцебскай вобласці. За час нясення службы ў следчых органах зарэкамендаваў сябе як граматны юрыст і адказны работнік. За гады прафесійнай дзейнасці В.Р. Дзядкоўскі ўзнагароджаны шматлікімі ўзнагародамі, у тым ліку дзяржаўным — медалём "За бездакорную службу" 2-й ступені.

Пасля выхаду ў адстаўку ў 2004 годзе Дзядкоўскі ўзначаліў аддзел кадраў галоўнага ўпраўлення юстыцыі Віцебскага аблвыканкама, дзе працаваў да ліпеня 2013 года.

Больш за 40 гадоў жыцця аддадзена Уладзімірам Рыгоравічам Дзядкоўскім служэнню закону і справядлівасці, справе аднаўлення парушаных злачынствамі правоў і свабод грамадзян, кадраваму забеспячэнню.

Выключныя арганізатарскія здольнасці, разумная ініцыятыўнасць і прынцыповасць сфарміравалі яго непахісны аўтарытэт і павагу ў праваахоўным асяроддзі рэгіёна, а душэўная шчодрасць і камунікабельнасць гуртавалі ўзначаленыя ім калектывы.

Будучы на заслужаным адпачынку, ён і зараз поўны сіл і актыўнасці, удзельнічае ў розных мерапрыемствах ветэранскай арганізацыі, гатовы дзяліцца сваім бясцэнным юрыдычным і жыццёвым досведам з маладым пакаленнем.

Ну а самым галоўным дасягненнем Уладзімір Рыгоравіч Дзядкоўскі лічыць сваю сям'ю. Ажаніўся ў 1979 годзе на маладой і цудоўнай Святлане, якая, як і ён, вучылася на тым жа факультэце. Дарэчы, Святлана Яўгенаўна шмат гадоў адпрацавала суддзёй, у тым ліку ў абласным судзе. Іх жыццёвы шлях не быў абсыпаны кветкамі, усяго ў сваім жыцці дабіваліся самі, аднак, нягледзячы на цяжкасці, яны захавалі цёплыя, трапяткія пачуцці, узаемную павагу і адданасць, выгадавалі дастойных дзяцей: сына Аляксандра і дачку Алесю. Варта адзначыць, што Алеся, як і тата з мамай, стала юрыстам, а вось Аляксандр атрымаў адукацыю мэнэджара. А яшчэ Уладзімір Рыгоравіч Дзядкоўскі душы не чае ў сваіх унуках і заўсёды ім рады, а ўзамен атрымлівае клопат і павагу.