Аб заяўным прынцыпе ў натарыяце

Заяўны прынцып ў органах натарыята рэалізуецца ў адпаведнасці з арт. 60 Закона Рэспублікі Беларусь "Аб натарыяце i натарыяльнай дзейнасцi»

   Вынятак

ЗАКОН РЭСПУБЛІКІ БЕЛАРУСЬ
АД 18 ЛІПЕНЯ 2004 г. № 305-З
ПРА НАТАРЫЯТ І НАТАРЫЯЛЬНУЮ ДЗЕЙНАСЦЬ

 Артыкул 60. Прадстаўленне натарыусу звестак і (або) дакументаў, неабходных для здзяйснення натарыяльных дзеянняў. Патрабаванне натарыусам звестак і (або) дакументаў, неабходных для здзяйснення натарыяльных дзеянняў

1. Асобы, якія звярнуліся за здзяйсненнем натарыяльных дзеянняў, прадстаўляюць натарыусу дакументы, якія сведчаць іх асобу, якія пацвярджаюць праваздольнасць юрыдычных асоб, паўнамоцтвы на зварот за здзяйсненнем натарыяльных дзеянняў ад імя і ў інтарэсах іншых асоб.

Калі грамадзянін або юрыдычная асоба заключылі з рыэлтарскай арганізацыяй дагавор на аказанне рыэлтарскіх паслуг і па пагадненню бакоў здзелкі неабходна натарыяльнае пасведчанне здзелкі з нерухомасцю, а таксама ў іншых выпадках, прадугледжаных заканадаўствам, рыэлтарская арганізацыя забяспечвае прадстаўленне натарыусу ўсіх звестак і (або) дакументаў, неабходных для здзяйснення.

Іншыя звесткі і (або) дакументы, неабходныя для ўчынення натарыяльных дзеянняў (за выключэннем звестак і (або) дакументаў, для выдачы якіх патрабуецца вынясенне судовай пастановы), натарыус самастойна запатрабуе ад дзяржаўных органаў і іншых арганізацый, у тым ліку з аўтаматызаваных інфармацыйных сістэм ва ўстаноўленым заканадаўчымі актамі парадку.

Патрабаванне натарыусам звестак і (або) дакументаў з аўтаматызаваных інфармацыйных сістэм у электронным выглядзе ажыццяўляецца праз адзіную электронную сістэму.

Звесткі і (або) дакументы, якія выдаюцца кампетэнтнымі органамі замежных дзяржаў, прадстаўляюцца натарыусу асобамі, якія звярнуліся за ўчыненнем натарыяльных дзеянняў, а ў выпадках, прадугледжаных заканадаўчымі актамі або міжнароднымі дагаворамі Рэспублікі Беларусь, - запатрабуюцца натарыусам.

У выпадку, калі заканадаўствам прадугледжана плата за выдачу звестак і (або) дакументаў, неабходных для ўчынення натарыяльнага дзеяння, натарыус запатрабуе гэтыя звесткі і (або) дакументы пасля прадстаўлення ёй асобай, якая звярнулася за ўчыненнем натарыяльнага дзеяння, дакумента, які пацвярджае ўнясенне (пералічэнне) такой платы. Указаны дакумент накіроўваецца натарыусам у дзяржаўныя органы і іншыя арганізацыі адначасова з запытам аб прадстаўленні звестак і (або) дакументаў, неабходных для ўчынення натарыяльнага дзеяння.

2. Запатрабаванне звестак і (або) дакументаў, неабходных для ўчынення натарыяльнага дзеяння, праводзіцца натарыусам не пазней за рабочы дзень, які ідзе за днём звароту асобы за здзяйсненнем гэтага дзеяння, а ў выпадку, калі заканадаўствам прадугледжана плата за выдачу такіх звестак і (або) дакументаў, - не пазней за рабочы дзень, - не пазней за рабочы дзень, які пацвярджае ўнясенне (пералічэнне) такой платы.

3. Звесткі і (або) дакументы, неабходныя для ўчынення натарыяльнага дзеяння, прадстаўляюцца дзяржаўнымі органамі і іншымі арганізацыямі ў двухтыднёвы тэрмін з дня атрымання запыту натарыуса, калі іншае не прадугледжана заканадаўчымі актамі.

4. Пры атрыманні натарыусам запатрабаваных ім звестак і (або) дакументаў, неабходных для здзяйснення натарыяльнага дзеяння, натарыус не пазней працоўнага дня, наступнага за днём атрымання гэтых звестак і (або) дакументаў, абавязаны пісьмова апавясціць аб гэтым асоба, якая звярнулася за здзяйсненнем натарыяльнага дзеяння.

5. Натарыус не мае права патрабаваць ад асоб, якія звярнуліся за ажыццяўленнем натарыяльных дзеянняў, прадстаўлення іншых звестак і (або) дакументаў, акрамя названых у частках першай і пятай пункта 1 гэтага артыкула.

6. Асобы, якія звярнуліся за здзяйсненнем натарыяльных дзеянняў, маюць права самастойна прадставіць звесткі і (або) дакументы, неабходныя для здзяйснення гэтых дзеянняў.